بدترین تنهایی ، تنهایی در میان جمع است.انگه که ادمی احساس درماندگی و بی کسی میکند. این بدترین نوع تنهایی است. برای عده ای دنیا سخت میگذرد

و رنج میراثی جدایی ناپذیر از تقدیر انان است.

با غم و رنج زاده میشودند و زندگی میکنند و میمیرند.

و چه روز غریبی استاشک نیز در پس چشمان ، خشکیده استو درد میهمانی نرفتنی است.و چه روزگار غریبی استصداقت بیگانه ترین کلام استراستی در زندانی مخوفدر پس دیوارهایی چنان قطوراز نظرها و اندیشه ها پنهان استو چه روزگار غریبی استشجاعت در پشت تملق، سنگر گرفته است .چه روزگار غریبی استبر ساحل هستن و بودن و دم بر نیاوردن .کفتاران را ببین که چه سختدم از صداقت و روبهان دم از شجاعت میزننددل ادمی میگیردزاین غبار جان فرسا

احساس میکنم پایان نزدیک است.اما انچه در پیش است را نمیدانم.و همین ندانستن گاه ترسی را بر دلم حاکم میکند.ترس از فردای ناشناخته.

اما حس دیگری هم هست .حس دوری از ادمهای تلخ